سلام
امروز دنبال مطلبی بودم با این مطلب در یکی از قدیمی ترین 1 1 1 (مصنف ابن ابی شیبه (م 235) مواجه شدم که
یک زنی از پسر خودش وی تقاضا کرد که با او ازدواج کند. خود آن جوان وی نمی پذیرفت. سراغ 1 رفت. عمر اول با 1 وی صحبتی کرد سپس سراغ آن جوان رفت و قسم خورد که اگر مادر خودم (حنتمه بنت هشام) از من چنین درخواستی می کرد حتما با او 1 می کردم؛ و به توصیه عمر آن جوان با مادرش ازدواج کرد.
این کتاب دو تا چاپ دارد که هر دو را میآورم:
«مصنف ابن أبي شيبة» (4/ 47 ت الحوت):
17650 - حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ قَالَ: نَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ رَجُلٍ حَدَّثَهُ، أَنَّ امْرَأَةً سَأَلَتِ ابْنَهَا أَنْ يُزَوِّجَهَا فَكَرِهَ ذَلِكَ، وَذَهَبَ إِلَى عُمَرَ، فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ: «اذْهَبْ، فَإِذَا كَانَ غَدًا أَتَيْتُكُمْ» قَالَ: فَجَاءَ عُمَرُ فَكَلَّمَهَا وَلَمْ يُكْثِرْ، ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ ابْنِهَا، فَقَالَ لَهُ: «زَوِّجْهَا، فَوَالَّذِي نَفْسُ عُمَرَ بِيَدِهِ لَوْ أَنَّ حَنْتَمَةَ بِنْتَ هِشَامٍ، يَعْنِي عُمَرُ أُمَّ نَفْسِهِ، سَأَلَتْنِي أَنْ أُزَوِّجَهَا لَزَوَّجْتُهَا، فَزَوَّجَ الرَّجُلُ أُمَّهُ»
«مصنف ابن أبي شيبة» (10/ 57 ت الشثري):
«18586 - حدثنا أبو بكر قال: نا عبدة بن سليمان عن هشام بن عروة عن رجل حدثه أن امرأة سألت ابنها أن يزوجها فكره ذلك، وذهب إلى عمر فذكر ذلك له فقال (عمر): اذهب فإذا كان غدًا أتيتكم قال: فجاء عمر فكلمها ولم يكثر ثم أخذ بيد ابنها فقال له: زوجها (فوالذي) نفس (عمر) بيده لو أن (حنتمة) بنت هشام - (يعني عمر): (أم) (نفسه) - سألتني أن أزوجها لزوجتها، فزوج الرجل أمه»
سیوطی هم این را آورده است:
«جامع الأحاديث» (25/ 442 بترقيم الشاملة آليا):
«28325- عن هشام بن عروة عن رجل: أن امرأة سألت ابنها أن يزوجها فكره ذلك وذهب إلى عمر فذكر ذلك له فقال عمر اذهب فإذا كان غدا أتيتكم فجاء عمر فكلمها ولم يكثر ثم أخذ بيد ابنها فقال له زوجها فوالذى نفس عمر بيده لو أن حنتمة بنت هشام يعنى عمر أم نفسه سألتنى أن أزوجها لزوجتها فزوج الرجل أمه (ابن أبى شيبة) [كنز العمال 45755]
أخرجه ابن أبى شيبة (4/47، رقم 17650) ، (4/47، رقم 7646)»
اگر از اهل سنت توجیهی برای این حدیث در کتابهایشان دارند ممنون می شوم توضیح دهند
برچسب:
نویسنده: حمید قلی خانی
تاريخ: چهارشنبه
28 ارديبهشت
1401 ساعت: 17:33